Ο μύθος των ανθρώπινων δικαιωμάτων
Για να δημιουργηθεί κάτι ως θεσμός, για να δημιουργηθεί κάτι διεκδικήσιμο, πρέπει πρώτα να υπάρξει έλλειψή του. Επιφανές παράδειγμα, το αίτημα για ελευθερία. Κάπως έτσι φθάνουμε στην ερωτηματική ύπαρξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Γιατί φθάσαμε να ορίσουμε τα δικαιώματα του ανθρώπου, τα δικαιώματα, δηλαδή, που έχει το άτομο λόγω της ιδιότητάς του να είναι άνθρωπος; Η ύπαρξη και μόνο των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι οξύμωρη. Και τουλάχιστον ελαττωματική, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα διαφοροποιούνται ανά τα διάφορα μήκη και πλάτη αυτού του διαολεμένου πλανήτη. Με μια γρήγορη ματιά, στα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνονται το δικαίωμα στη ζωή, η ελευθερία, η ελευθερία της έκφρασης και της σκέψης, το δικαίωμα της συμμετοχής στον πολιτισμό, το δικαίωμα στην τροφή, την εργασία, την εκπαίδευση κ.ά. Μα, δεν είναι αυτονόητα όλα αυτά; Χρειαζόμαστε ένα μάτσο κουστουμάτους του ΟΗΕ να συντάξουν μια Μάγκνα Κάρτα; Πώς ήρθε έτσι ανάποδα αυτός ο κόσμος και βρεθήκαμε στην ανάγκη να θεσπίσουμε, για τους τύπους, ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία, βέβαια, καταστρατηγούνται με την πρώτη ευκαιρία; Καλύτερα λοιπόν να μη θεωρούμε τίποτε δεδομένο, τίποτε από τα επονομαζόμενα ‘θεμελιώδη’, ούτε καν το δικαίωμα στη ζωή [sic] (τι πιο προφανές;), γιατί δεν έχουμε ανάγκη κανένα ψευδεπίγραφο κωλόχαρτο. Ανάγκη έχουμε να αγωνιζόμαστε.
